خواص دارویی گیاه گلرنگ

در زمان های گذشته، مصریان برای رنگ کردن کتان و ابریشم از رنگ گلرنگ استفاده می کردند. همچنین نوعی پماد آیینی نیز داشتند که در مراسم مذهبی و برای چرب کردن مومیایی قبل از اتصال اجزای آن به کار می رفت که این پماد را با گلرنگ رنگین می کردند. از روغن دانه های گلرنگ نیز برای تسکین برخی زخم ها استفاده می کردند و این نشان می دهد این روغن دارای موادی است که احتمالا خواصی شبیه مسکن داشته است؛ البته ماهیت روغنی این ترکیب نیز باعث شده گذشتگان از آن به عنوان منبعی برای سوخت و ایجاد روشنایی استفاده کنند.
با توجه به بررسی های مختلف به نظر می رسد در گذشته گلرنگ در خاورمیانه و هند و آفریقا نیز کاربرد داشته است و از آن به عنوان پادزهر استفاده می کردند. علاوه بر این، از روغن این ترکیب به عنوان دارو برای تحریک تعریق در درمان تب بهره می بردند.
بسیاری از گذشتگان از گلرنگ به وفور برای رنگین کردن برنج و سوپ استفاده می کردند. گاهی برای زینت دادن به خانه هایشان از گلدانی که در آن غنچه های گلرنگ رشد کرده بود، استفاده می کردند و از غنچه های آن در درمان یبوست بهره می بردند.
استفاده از رنگ استخراج شده از گلرنگ در صنعت نساجی، بویژه در صنایع فرش بافی در شرق اروپا، خاورمیانه و شبه قاره هند بسیار رایج بوده است.
گلرنگ از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است.
1. خاصیت مسهلی دارد.
2. مسکن است.
3. تنظیم کنندهٔ پریود است.
4. بلغم را خارج می سازد.
5. تقویت کنندهٔ اعصاب است.
6. برای رفع درد آرتروز و رماتیسم، محل های درد را با روغن گلرنگ ماساژ دهید.
7. استفاده از روغن گلرنگ در غذاها، کلسترول را پایین می آورد.
8. در برطرف کردن تصلب شرائین مفید است.
9. تقویت کنندهٔ عمومی بدن است.
10. دردها و ناراحتی های قبل از عادت ماهانه را برطرف می کند.
11. داروی مفیدی برای رفع فلج های ناگهانی است که بر اثر سکته پیش می آید.
12. مقوی نیروی جنسی و زیاد کنندهٔ اسپرم است.
13. آب آوردگی را بر طرف می کند.
14. خلط آور است و در برطرف کردن بیماری های ریوی مانند ذات الریه مؤثر است.
15. برای معالجهٔ یرقان مفید می باشد.
16. استفراق خونی را مدارا می کند.
17. از گلهای آن می توان به جای زعفران برای رنگین کردن برنج استفاده کرد.
18. خاصیت ضد تورمی دارد.
19. معرق است.

کاشت گیاه گلرنگ

گلرنگ  گیاهی است یکساله،ارتفاع ان در حدود 65/0 متر کمی خاردار و منظره کلی ان بخصوصگلهایش شباهت با خارخسک دارد.برگهای آن بدون دمبرگ پهن و موجدار با دندانه های منتهی به خارهای ظریف است.رگبرگهادر سطح زیرین برگ برجسته و نمایان می باشد.گلهای ان منفرد در یک طبق کوچک لوله ای و زرد رنگ مایل به قرمز در انتهای شاخه گلدار ظاهرمی شود.میوه ان فندقه سفید رنگ که در قسمت بالای آن دسته ای تار نازک وجود دارد.گلرنگ
گلرنگ
گلرنگ ،بومی مشرق زمین است و از نواحی عربستان برخاسته و پس زا آن به سایر مناطق دنیا منتشر شده است و امروزه در اغلب کشورها کاشته می شود و از نظر مصارف روغن آن و ماده رنگی گلهای ان مورد توجه است.تکثیر گلرنگ از طریق کاشت دانه آن صورت می گیرد.دانه ان را برای اینکه در جوانه زدن تسریع شود،قبل از کاشت 24 ساعت در آب می خیسانند و معمولا در ارقام مختلفه گلرنگ پس از5-4 ماه گیاه قابل بهره برداری میشود.این گیاه در خراسان ،تفرش تبریز و برخی مناطق دیگر می روید.
گلرنگ (کاجیره، کاغاله، کافشه) که در بعضی از استان های جنوبی مانند کرمان گل خشت نیز نامیده می شود (نام علمی:Carthamus tinctorius) بومی ایران است و در حال حاضر در بیشتر نقاط دنیا کشت می شود. گیاهی است یکساله که ارتفاع آن به حدود 60 سانتیمتر می رسد. برگ های آن پهن، دندانه دار و بدون دمبرگ می باشد. رگبرگ ها در قسمت زیرین برگ کاملاً نمایان است. گلهای آن منفرد، لوله ای و به رنگ زرد مایل به قرمز است که در انتهای ساقه ظاهر می شود. میوه آن سفید و به صورت فندقه بوده که انتهائی آن دارای دسته ای تار نازک است. گلرنگ، گیاهی است که به طور عمده در آب و هوای گرم و خشک رشد می کند. دانه های روغنی آن منبعی برای استخراج روغن های گیاهی است و از دیرباز غذایی کامل برای پرندگان محسوب می شد. از گل های گلرنگ برای رنگینکردن خوراکی ها و به عنوان منبعی برای استخراج رنگ طبیعی استفاده می کنند؛ علاوه بر این، گل های گلرنگ در بسیاری از موارد برای مقاصد دارویی نیز به کار می رود.
تصویر مرتبط

پرورش گلرنگ

سازگاری

گلرنگ گیاهی بلند روز است ، اما گلدهی آن در هوای گرم بمیزان قابل توجهی جلو می افتد . گیاهچه های جوان به سرما مقاومند . اما گیاه با انتقال از مرحلة رویشی به مرحلة زایشی به سرما حساس می گردد . گلرنگ به گرما نیز مقاوم است و در صورت وجود رطوبت کافی در خاک می تواند ماکزیمم حرارتهای حدود 40 درجة سانتیگراد را تحمل کند . به هوای مرطوب بخصوص در دوران گلدهی علاقمند نیست . زیادی رطوبت هوا در این دوره گلدهی موجب توسعه بیماریها و افت عملکرد می گردد . گلرنگ با داشتن ریشة عمیق و توسعه یافتگی به خشکی مقاوم است . اما مقاومت آن به خشکی از جو کمتر می باشد . گلرنگ به آب ایستادگی و کمبود تهویه نیز حساس است . گلرنگ خاکهای عمیق ، دارای بافت متوسط و اسیدیتیة حدود خنثی را ترجیح می دهد .

تناوب زراعی

گلرنگ به بیماریهای خاکزی حساس بوده و نبایستی بیش از یکبار طی چهار سال متوالی در یک قطعه زمین کاشته شودو یا با گیاهان حساس به بیماری بوته میری جالیز در تناوب قرار گیرد . مثالهایی از تناوب گلرنگ در کشت بهاره آبی بصورت زیر است :شبدر ـ ذرت ـ گلرنگ ـ گندم یونجه ـ سیب زمینی ـ حبوبات ـ گلرنگ ـ جو

کاشت گلرنگ بهاره

برای کاشت گلرنگ لازم است زمین قبلاً برای مدتی شخم عمیق زده شود، تا با تجمع رطوبت برف و باران، بذور کشت شده یکنواخت و سریع جوانه بزنند.

زمان کاشت

زمان کشت مناسب در زراعت بهاره گلرنگ در مناطق سردسیر زنجان، اواسط اسفند تا اواخر فروردین و در مناطق معتدل، اواخر بهمن تا اوایل فروردین است. یعنی از اواسط اسفند ماه، به محض گاورو شدن زمین و زمانی که بتوان وارد مزرعه شد، باید به کشت گلرنگ دیم در مناطق سردسیر اقدام نمود.
عمق کاشت
کاشت بذر گلرنگ در عمق کم ( حداکثر 5 سانتی متر ) در خاک مرطوب صورت می گیرد.

فاصله بذر کشت شده

در کشت دیم گلرنگ معمولا فاصله خطوط کاشت 30 تا 45 سانتی متر و فاصله بذور روی خط 10 تا 20 سانتی متر محاسبه می شود.

نحوه کاشت گلرنگ دیم

الف) کشت به صورت سنتی:میزان 25-20 کیلوگرم بذر را به طور یکنواخت در سطح یک هکتار مزرعه پخش کرده و با هر وسیله مناسب که در دسترس باشد، مثل:دیسک، پنجه غازی و … زیر خاک می کنند.
ب) کشت مکانیزه:با تنظیم عمیق کار با فاصله مناسب، بذور گلرنگ را با فاصله ذکر شده کشت می کنند.

نیاز اکولوزیکی

گلرنگ گیاهی بلند روز است و در طول رویش به هوای گرم و تابش نور مناسب نیاز دارد. بذور معمولاً در دمای 8 تا 10 درجه سانتی گراد رویش پیدا می کنند. ولی دمای مطلوب برای جوانه زنی 18 تا 20 درجه سانتی گراد است. این گیاه به سرمای طولانی و سخت حساسیت نشان می دهد. بطوریکه برگها در دمای(2-) درجه سانتی گراد دچار سرمازدگی شده و گیاه خشک می شود. گلرنگ در درجه حرارتهای نزدیک به صفر زنده می ماند ولی رویش آن به کندی صورت می گیرد. در این شرایط گیاه تنها رشد رویشی (تولید ساقه ها و انشعابهای جدید) خواهد داشت.
این گیاه را باید در مناطق گرم و خاکهای مناسب با ضخامت زیاد سطح الارض کشت کرد اگر چه گلرنگ در هر نوع خاکی قادر به رویش است ولی خاکهای عمیق و دارای بافت متوسط را ترجیح می دهد. خاکهای تهی از مواد غذایی و همچنین خاکهایی که آب را در خود نگه می دارند برای گلرنگ مناسب نمی باشند.

آماده سازی خاک

بلافاصله پس از برداشت محصول قبل در اوایل پائیز شخم به زمین زده می شود و سپس 35 تا 40 کیلوگرم در هکتار ازت، 40 تا 60 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر و 50 تا 70 کیلوگرم در هکتار اکسید پتاس به خاک افزوده با انجام دیسکی مناسب کلوخه ها را خرد کرده و بقایای علفهای هرز را نیز از بین می برند. بهتر است کمی قبل از کشت مقدار 20 تا 25 کیلوگرم در هکتار ازت به خاک زمینهای فاقد ازت اضافه شود.اواخر زمستان زمین را تسطیح و بستر خاک را برای کشت آماده می کنند.
نتیجه تصویری برای گلرنگ گیاه

شرایط و حساسیت های محیطی گلرنگ

گیاه گلرنگ نسبت به دیگر دانه های روغنی در مقابل خشکی مقاومت بیشتری دارد به گونه ای که امکان کشت دیم آن نیز به شرط بارش سالانه حداقل 300 میلیمتر وجود دارد. گل رنگ در برابر گرما مقاومت خوبی دارد و در صورت وجود رطوبت کافی در خاک می تواند دمای حدود 40 درجه سانتی گراد را تحمل نماید. این گیاه به دلیل دارا بودن ریشه عمیق توانایی جذب رطوبت از اعماق 3 تا 4 متری خاک را دارد. در مرحله رشد روزت به کم آبی مقاوم است ولی کمبود آب در طول دوره رشد یعنی از مرحله ساقه دهی تا مرحله گل دهی، کاهش رشد و کاهش عملکرد گیاه را در پی خواهد داشت. آبیاری بیش از حد و همچنین آب ایستادگی و کمبود تهویه نیز باعث کاهش عملکرد گیاه می گردد.
گیاهچه جوان گل رنگ به سرما مقاوم است و در برخی موارد دمای زیر صفر را نیز تحمل می کند اما با عبور از مرحله رویشی و قرارگیری در مرحله زایشی به سرما حساس می گردد. بایستی توجه داشت در درجه حرارت پایین، رویش گیاه به کندی صورت می گیرد.
بیشترین حساسیت گلرنگ مربوط به دوران گلدهی گیاه می باشد. به گونه ای که در این دوران به دمای بالا و آفتاب زیاد و همچنین خشکی، به سرمای شدید، به بارندگی و هوای مرطوب و نیز به شوری خاک حساس است. هر کدام از شرایط ذکر شده در دوران گلدهی می تواند باعث کاهش عملکرد گیاه گردد.
از نظر خاک، گلرنگ به خاک های عمیق دارای بافت متوسط و نسبتا حاصلخیز و نیز خاک هایی که ظرفیت نگه داری آب مناسبی دارند نیاز دارد. این گیاه به بیماری های خاک زی حساس است. به همین دلیل در طول چهار سال متوالی نبایستی بیش از یک بار نسبت به کاشت آن در یک قطعه زمین اقدام کرد.

برداشت گل و دانه

بهترین زمان برداشت گلچه های گلرنگ سه روز پس از شروع گلدهی و تکرار آن تا پایان دوره گلدهی می باشد. نکته قابل توجه اینکه خشک کردن گلچه های برداشت شده در زیر آفتاب، کاهش کیفیت رنگ دانه ها را در پی خواهد داشت. از این رو برای حفظ رنگ و کیفیت رنگ دانه ها بایستی گلچه ها را در سایه خشک کرد. عوامل مهم موثر بر میزان تولید گل شامل ارتفاع گیاه، تعداد شاخه های فرعی و نیز تعداد دانه در غوزه می باشد. ضمنا برداشت گلچه بر عملکرد دانه، تاثیر منفی ندارد.
زمان برداشت دانه گلرنگ به نوع رقم و عوامل محیطی مانند دمای هوا و رطوبت نسبی بستگی دارد. برداشت دانه، بلافاصله پس از خشک و قهوه ای شدن برگ ها و نیز خشک و سخت شدن دانه های وسط طبق صورت می گیرد. رطوبت دانه ها در زمان برداشت، بایستی در حدود 8 درصد باشد. خشک شدن بیش از حد گیاه، ممکن است ریزش دانه در زمان برداشت را در پی داشته باشد.
میوه گلرنگ مشابه میوه آفتابگردان، به صورت فندقه و به رنگ های سیاه، زرد، سفید یا کرمی با سطح خارجی صاف می باشد. وزن هر دانه در گلرنگ در حدود 35 تا 50 گرم می باشد.

خاک مناسب کشت گلرنگ

گلرنگ برای جوانه زنی نیاز به بستر بدون کلوخ با رطوبت کافی دارد. در زراعت گلرنگ به سهولت می توان از مکانیزاسیون معمول در غلات بهره برد، اما به دلیل وجود ریشه عمیق، شخم با گاوه آهن های قلمی و زیرشکن برای شکستن طبقات نفوذ ناپذیر رس یا لایه های جانبی در ناحیه ریشه، توصیه می شود. در مناطقی که رطوبت عامل محدود کننده است، هدف عملیات کشت باید در جهت حداکثر مقدار رطوبت در خاک باشد. برای تولید اقتصادی استفاده از شخم مناسب جهت رشد مطلوب ریشه در مناطقی که وضعیت فیزیکی خاک مناسب نمی باشد، از اهمیت بالایی برخوردار است.
گلرنگ در مقابل شوری خاک تقریبا مقاوم است و به راحتی EC حدود 7 میلی موس بر سانتی متر را تحمل می نماید، ولی در طول دوره خروج گیاهچه نسبت به شوری حساسیت دارد و به همین لحاظ در زمین های شور جهت اجتناب از شوری که در بالای پشته جمع می شود بذر گلرنگ را باید در محلی نزدیک داغ آب کشت نمود.

آب مورد نیاز گلرنگ

گلرنگ به علت دارا بودن ریشه عمیق قادر است رطوبت را از اعماق 4-3 متری خاک جذب نماید، اما باید توجه داشت که گلرنگ به آبیاری بیش از حد در اوایل رشد حساس است و باعث افزایش بیماری در گلرنگ می شود، در چنین مواردی استفاده از واریته های مقاوم، کشت به صورت جوی و پشته و اجتناب از ایستابی آب در هوای گرم توصیه می شود.
به طور کلی آبیاری در مراحل بعد از کشت، جوانه زنی، رشد سریع ساقه، غنچه دهی، گلدهی و دانه بندی ضروری است (7 نوبت) و این تعداد براساس زمان کشت، نوع رقم، منطقه کشت، ساختمان خاک و کود مصرفی تا 10 نوبت نیز افزایش می یابد.

کود

در کشت پاییزه مصرف 120 کیلوگرم اوره و 50 کیلوگرم فسفات آمونیوم مناسب است . این کودها در کشت بهاره به 80 کیلوگرم اوره و 40 کیلوگرم فسفات آمونیوم تقلیل می یابد . میزان کود مصرفی می تواند تحت تاثیر بارندگی و نیز وضعیت خاک از نظر وجود این عناصر قرار گیرد . نکته اساسی در مصرف کوده های ازته این است که بذر گلرنگ نباید در تماس با کود باشد زیرا سطح سبز را بشدت کاهش می دهد . لذا استفاده از بذرکارهایی که کود و بذررا در کنار هم قرار می دهند توصیه نمی شود . مصرف کود سرک ازته به میزان 50 کیلوگرم در هکتار در اوایل بهار برای مناطقی با بارندگی بیش از 400 میلی متر و بارندگی های مناسب بهاره توصیه می گردد .

مقدار بذر و تراکم مناسب

از عوامل موثر بر میزان بذر و تراکم مناسب در کشت گلرنگ می توان به زمان کاشت، نوع رقم، عمق کاشت، ساختمان خاک و میزان کود مصرفی و وضعیت آب و هوایی منطقه اشاره نمود، به طور مثال کشت با تراکم بالا سبب نازکی ساقه ها خواهد شد، بدین ترتیب در مناطقی که بادهای فصلی از یک سمت می وزند معمولا فاصله بوته ها را بیشتر و فاصله ردیف ها را کمتر در نظر می گیرند تا ضمن افزایش مقاومت در برابر بادهای شدید، میزان رطوبت بین بوته ها کاهش یافته و در نتیجه از شیوع بیماری ها جلوگیری به عمل آید.
با توجه به مواردفوق و بررسی های انجام شده می توان نتیجه گیری نمود که در کشت بهاره مناسب ترین میزان بذر مصرفی 30-25 کیلوگرم در هکتار و مطلوب ترین فاصله ردیف ها 40-30 سانتی متر و بهترین فاصله بین بوته ها 5 سانتی متر می باشد.
با توجه به رشد رویشی بالا در ارقام پاییزه، معمولا فاصله بین ردیف ها 50 سانتی متر، فاصله بین بوته ها 5 سانتی متر و میزان بذر مصرفی 25-20 کیلوگرم در نظر گرفته می شود.

تکثیر و نگهداری گیاه گلرنگ

مبارزه با علف های هرز ، آفات و بیماری ها

گلرنگ در مراحل اولیه رشد و قبل از به ساقه رفتن به علف های هرز حساس بوده و عملکرد آن می تواند به شدت تحت تاثیرقرار گیرد . مبارزه با علف های هرز در کشت پاییزه از اهمیت بیشتری برخوردار است . بدین منظورمی توان در کشت پاییزه از علفکش گالانت سوپر به میزان 8/0 تا 1 لیتر در هکتار بر علیه علفهای هرز باریک برگ و گندم ریزش کرده از فصل زراعی قبل استفاده نمود . زدن پنجه غازی در مرحله 6 – 4 برگی در این زراعت می تواند در کنترل علفهای هرز موثر باشد . به همین منظور می بایست فاصله بین ردیف های کاشت 50 تا 60 ساتیمتر در نظر گرفته شود و از تراکتورهای چرخ باریک ، فاصله ردیف ها می بایست به 20 سانتی متر تقلیل یابد .
مگس گلرنگ از آفات مهم بوده و در برخی از سال ها خسارت شدید وارد می کند . بهترین روش مبارزه با این آفت کشت زودهنگام است بطوریکه گیاه در اوایل اردیبهشت به قوزه برود و از دوره فعالیت مگس ( خرداد ) مصون بماند . در مبارزه شیمیایی با این آفت از سموم تماسی نظیر دیازینون ، آمبوش و سوین استفاده نمود .
سایر آفات گلرنگ که ممکن است خسارت زا باشند شامل کرم قوزه پنبه که از برگ های جوان و جوانه های گل تغذیه می کند . سرخرطومی قوزه گلرنگ از جوانه های گل و قوزه های نو رس تغذیه کرده و در غنچه ها تخمریزی می کند و لارو آن از محتویات قوزه و دانه های تازه تشکیل شده تغذیه می کند . سوسک های گرده خوار نیز در زمان گلدهی بر روی قوزه های گل ظاهر شده و از گرده گلهای گلرنگ تغذیه می کنند. برای مبارزه با این آفات سمپاشی با حشره کشهای تماسی نظیر سوین ، آمبوش و لاروین موثر می باشد . ضمن اینکه کشت ارقام زودهنگام نیز بسیار اثر بخش خواهد بود .
برای کنترل شته سیاه گلرنگ که در حالت طغیانی موجب پیچیدگی برگ ، ضعف و کوتاهی گیاه ، تاخیر در گلدهی و حتی عدم تشکیل دانه یا تولید دانه های ضعیف می گردند ، می توان از حشره کش های سیستمیک نظیر الدیکارپ و متاسیستوکس استفاده کرد.
نعنا-نعناع-Mentha

خواص نعنا

نعنا یا نعناع (با نام علمی Mentha) گیاهی است از تیره دو لپه ای های پیوسته گلبرگ كه سردسته تیره نعناعیان می باشد و جز سبزی های خوراكی است. از محل گره های ساقه، ریشه هایی خارج می شوند كه ساقه جدید را درست می كنند. بنابراین اگر شما فقط یك ساقه نعناع در باغچه خود بكارید، به زودی تمام باغچه شما پر از نعناع می شود. به همین دلیل در فارسی به آن هزارپا می گویند.

نعنایی كه به عنوان سبزی خوردن مصرف می كنیم، با نعنایی كه به صورت خودرو در كوه می روید متفاوت است. البته از نظر شكل ظاهری، بو، طعم و مزه تقریباً شبیه به هم هستند، ولی از نظر اثرات درمانی، نعنای كوهی قوی تر است.

البته خوردن نعنایی كه پرورش داده می شود و به عنوان سبزی خوردن مورد استفاده قرار می گیرد، با غذای روزانه، مخصوصا ناهار توصیه می شود.

در مواردی كه ناراحتی های معده وجود دارد، خوردن نعنای تازه نه تنها معده را ناراحت نمی كند، بلكه درمان كننده ی ناراحتی معده هم می باشد.

نعنای كوهی یا نعنای فِری، از نظر كاربرد و خواص از نعنای معمولی كه پروزش داده می شود، بسیار عالی تر، قوی تر و مؤثرتر است.

این گیاه در دامنه ها و ارتفاعات متوسط رویش دارد. بو و عطر بسیار نافذی دارد و در كرم هایی كه برای پوست ساخته می شوند، مورد استفاده قرار می گیرد.

این گیاه، گل های ریز و آبی رنگی دارد و قسمت های مورد استفاده این گیاه، گل، برگ و ساقه ی آن است.

تركیبات

نعنا دارای ماده ای به نام منتول است كه احساس خنكی در دهان ایجاد می كند. مقدار منتول در نعناع بسته به نوع آن از 35 تا 55 درصد تغییر می كند كه البته اگر نعناع دیر كنده شود، مقدار منتول آن تا حدود 30 درصد پایین می آید.

خواص درمانی

نعناع

* نعناع از نظر طب قدیم ایران نسبتا گرم و خشك است و از نظر خواص دارویی از پونه قوی تر است. از نعناع اسانس، روغن و تنتور تهیه می كنند كه مصارف طبی مختلفی دارد.

* نعنا باد شكن است و گاز معده و روده را از بین می برد.

* تقویت كننده معده و بدن است.

* ضد تشنج و ضد سرفه است.

* نعناع مسكن،‌ آرام بخش و قاعده آور است.

* برای بی خوابی، كم خوابی و ناراحتی های شبانه یك داروی موثر است.

* استفاده از نعنا، درد شكم را برطرف می كند.

* نعناع برای درمان سرماخوردگی و آنفلوانزا مفید می باشد.

* نعناع ناراحتی های عصبی را برطرف می كند.

* برای تسكین درد دندان، نعناع را در دهان گذاشته و بجوید.

* آشامیدن دم کرده نعناع و یا عصاره نعناع خونریزی سینه را قطع می كند.

* كمپرس نعناع درد سینه و پهلو را از بین می برد.

* نعناع كرم های روده و معده را می كشد.

* برای از بین بردن سكسكه و دل به هم خوردگی و استفراغ، نعنا را با انارترش بخورید.

* نعناع ادرار را زیاد می كند.

* یك فنجان دم کرده گرم نعناع سینه را آرام می كند.

چای نعناع

* برای رفع قولنج و دردهای روده، معده و هضم نشدن غذا، دم کرده نعنا بنوشید.

* برای از بین بردن گلودرد، دم کرده نعناع غرغره كنید.

* نعناع معرق است، بنابراین تب را پایین می آورد.

* در هنگام سرماخوردگی بینی را با دم کرده نعناع بشویید.

* نعناع بهترین دوست كبد است. كبد را تمیز كرده و صفرا را رقیق می كند وكلسترول خون را پایین می آورد. برای این مورد دم کرده نعنا را قبل از غذا بنوشید.

رفع سردرد با نعناع

* برای رفع سردردهای میگرنی می توانید با مخلوط کردن مواد زیر، پمادی تهیه كنید و در نقطه ای كه درد می كند، بمالید.

اسانس نعناع   3 گرم

روغن زیتون  2 گرم

لانولین        5 گرم

* برای رفع سردرد از كمپرس نعناع استفاده كنید. به این ترتیب كه 10 قطره روغن نعناع را با یك لیوان آب سرد مخلوط كرده و در یك كاسه بریزید.

سپس یك پارچه كه به اندازه پیشانی باشد در آن فرو برده و آب اضافی آن را بگیرید و روی پیشانی و شقیقه ها قرار دهید تا سردرد برطرف شود.

ضدعفونی کردن بینی با نعناع

برای ضد عفونی كردن بینی، با مخلوط کردن 1 گرم اسانس نعناع و 40 گرم روغن بادام شیرین، محلولی تهیه كنید و پنج قطره در هر سوراخ بینی بچكانید.

رفع خارش با نعناع

اگر بدن شما خارش دارد مقدار 2 گرم اسانس نعناع را در 50 گرم وازلین ریخته، خوب با هم مخلوط كرده و در محل خارش بمالید.

تسکین آرتروز با نعناع

اگر از بیماری روماتیسم و آرتروز رنج می برید، از روغن نعناع استفاده كنید، به این صورت كه 2 قطره روغن نعناع را با یك قاشق سوپخوری روغن بادام مخلوط كرده و محل های دردناك را با آن ماساژ دهید.

اسانس نعناع

یكی از فرآورده های نعناع، اسانس آن است كه از تقطیر برگ و سرشاخه های گلدار نعنا تحت اثر بخار آب تهیه می شود و دارای 50 تا 70 درصد منتول می باشد.

اسانس نعناع كه در كشور انگلستان تهیه می شود، شهرت خاصی دارد.

 

این اسانس به عنوان تقویت كننده معده، بادشكن، ضد عفونی كننده،‌ رفع دل پیچه ی بچه ها و اسهال به كار می رود.

برای استفاده از اسانس نعنا كافی است كه مقدار یك تا سه قطره از آن را با یك لیوان آب مخلوط كرده و بنوشید.

موارد احتیاط

* اسانس نعناع را نباید به مقدار زیاد به كودكان و نوزادان خوراند، زیرا روی حركات تنفسی  و قلب اثر می گذارد و ممكن است خطرناك باشد.

* اگر اسانس نعناع به مقدار زیاد مصرف شود، فشار خون را بالا برده و موجب حالت تهوع، استفراغ و درد معده می شود و حركات دودی معده را از بین می برد.

* نعناع با تمام فوایدی که دارد، اگر زیاد مصرف شود سیستم گوارشی را تحریك می كند.

لذا اگر شما روزی دو تا سه فنجان دم کرده نعنا می نوشید، بهتر است بعد از دو هفته نوشیدن، چند روزی مصرف آن را قطع كرده و دوباره شروع كنید.

منبع: تبیان

گیاه گلرنگ چیست؟

گلرنگ که به آن گیاه رنگ، کاجیره، کاشفه، گل کافشه و … نیز گفته می‌شود، گیاهی است که به طور عمده در آب و هوای گرم و خشک رشد می‌کند.گلرنگ که در بعضی از استان های جنوبی مانند کرمان گل خشت نیز نامیده می شود (نام علمی:Carthamus tinctorius) بومی ایران است و در حال حاضر در بیشتر نقاط دنیا کشت می شود.  از دانه‌های این گیاه روغن گلرنگ استخراج می‌شود و از گل‌های گلرنگ برای رنگین کردن خوراکی‌ها و به عنوان منبعی برای استخراج رنگ طبیعی استفاده می‌کنند؛ علاوه بر این، گل‌های گلرنگ در بسیاری از موارد برای مقاصد دارویی نیز به کار می‌رود.

خواص گلرنگ (طبیعت و خواص درمانی)

طبیعت گیاه گلرنگ گرم و خشک است. خواص دارویی این گیاه به طور خلاصه عبارتند از:
  • گیاه گلرنگ سرشار از ویتامین ای است و به دلیل خاصیت آنتی اکسیدان این ویتامین، استفاده از این گیاه در کاهش خطر سرطان و از بین بردن رادیکال‌های آزاد موثر است.
  • گلرنگ سرشار از چری‌های اشباع نشده است و مصرف آن برای بیماران قلبی عروقی مفید می‌باشد. مصرف این گیاه در برطرف کردن تصلب شرایین مفید است و روغن تهیه شده از دانه‌های آن کلسترول خون را پایین می‌آورد و دارویی مفید برای رفع فلج‌های ناگهانی است که در اثر سکته ایجاد می‌شود.
  • تنظیم قاعدگی و تسکین درد و ناراحتی‌های قبل از عادت ماهانه ازدیگر خواص گلرنگ است.
  • گیاه گلرنگ خاصیت مسهلی دارد و مسکن است.
  • در طب سنتی از این گیاه برای تقویت اعصاب استفاده می‌شود.
  • گیاه گلرنگ به خروج بلغم از بدن کمک نموده و تعریق بدن را زیاد می‌کند.
  • از خواص گلرنگ به صورت موضعی برای کاهش چین و چروک، اگزما، التهاب و قرمزی پوست استفاده می‌شود.
  • ماساژ موها با گلرنگ و ماسک تهیه شده با گیاه و روغن آن باعث تقویت و شادابی موها می‌شود.
  • گلرنگ به درمان ناباروری کمک می‌کند و مصرف آن علاوه بر تقویت بدن، نیروی جنسی و حجم  اسپرم مردان را افزایش می‌دهد.
  • از خواص گلرنگ در طب سنتی برای درمان بیماری یرقان و زردی کودکان استفاده می‌شود.
  • گلرنگ خاصیت خلط‌آور دارد و در بهبود بیماری‌های ریوی مانند ذات‌الریه مفید است.

مقدار و نحوه مصرف گلرنگ

گل و میوه گیاه گلرنگ مورد استفاده قرار می‌گیرد. طرز استفاده و مقدار مصرف این گیاه به شرح زیر می‌باشد:
جوشانده: مقدار 20 گرم گل و میوه این گیاه را در یک لیتر آبجوش ریخته و اجازه دهید به آرامی بجوشد تا حجم آن به یک سوم حجم اولیه برسد. سپس آن را صاف نموده و سه بار در روز مصرف کنید.
روغن گلرنگ: این روغن گیاهی را می‌توانید از فروشگاه‌های محصولات غذایی تهیه کنید.

گیاه شناسی گلرنگ

گلرنگ گیاهی از تیره کاسنی و یک ساله است. گل‌های این گیاه به شکل منفرد، لوله‌ای و به رنگ زرد مایل به قرمز است و می‌توان از این گل‌ها به جای زعفران برای رنگین نمودن برنج استفاده کرد. گلرنگ گیاهی است یکساله، ارتفاع آن در حدود ۶۵ سانتی‌متر، کمی خاردار و منظره کلی آن بخصوص گل‌هایش شباهت با خارخسک دارد. برگ‌های آن بدون دمبرگ پهن و موجدار با دندانه‌های منتهی به خارهای ظریف است. گلرنگ بومی آسیا و مناطق مدیترانه است و در حال حاضر در بیشتر نقاط دنیا کشت می‌شود. در ایران این گیاه در خراسان، تبریز، اصفهان، قزوین و شمال غرب کشور کاشته می‌شود.

گیاه گلرنگ

مضرات گلرنگ (موراد احتیاطی و منع مصرف)

  1. مصرف گل و دانه گلرنگ در بارداری ممنوع است، زیرا این گیاه قاعده‌آور بوده و باعث سقط جنین می‌شود. لازم به توضیح است مصرف روغن گلرنگ این اثر را نداشته و مصرف آن در بارداری بلامانع است.
  2. گیاه گلرنگ لخته شده خون و توقف خونریزی را کند می‌کند، لذا افرادی که ناراحتی‌هایی نظیر زخم معده، هموروئید و… دارند، لازم است در مصرف این گیاه احتیاط کنند.
  3. لازم است مصرف گلرنگ دو هفته قبل از انجام هرگونه عمل جراحی متوقف شود، چراکه ممکن است باعث خونریزی بیش از حد بعد از جراحی شود.
  4. مصرف گلرنگ در برخی افراد ممکن است باعث ایجاد حساسیت شود.
  5. در پایان لازم به ذکر است، گیاه گلرنگ با برخی داروها نظیر داروهای رقیق کننده خون و داروهایی که لخته شدن خون را کم می‌کند مانند آسپرین و … تداخل دارویی دارد.

منبع: کتاب دائره المعارف گیاهان دارویی

فواید برگ آویشن

آویشن گیاهی است علفی و معطر که به دلیل خواص دارویی بسیاری که دارد از آن در صنایع غذایی ، دارویی ، آرایشی و بهداشتی به طور متنوع استفاده می شود . در مصر باستان از آویشن برای از بین بردن بوی بد دهان و در یونان باستان به عنوان بخور در معابد استفاده می شد . طبع این گیاه گرم و خشک است و در جنوب ایران ، پاکستان و افغانستان می روید . آویشن را می توان هم به صورت تازه و هم به صورت خشک شده استفاده نمود . آویشن تازه عطر و بوی دلپذیر تری داشته اما دسترسی به آن کمی دشوار است .

خواص فواید استفاده از گیاه آویشن

  • ضد درد معده و زخم معده, نفخ معده
  • ضد آسم و تنگی نفس, ضد سرفه و پاکسازی ریه
  • تقویت بدن, تقویت سیستم ایمنی
  • آرام بخش و ضد بی خوابی
  • رفع سرما خوردگی
  • درمان سرماخوردگی ، گلودرد و سرفه
  • دفع سموم بدن ، کمک به لاغری و کاهش وزن
  • درمان گرفتگی و اسپاسم در دوران قاعدگی
  • درمان سندرم پیش از قاعدگی
  • کاهش گاز و نفخ معده
  • از بین برنده عامل زخم معده
  • سم زدایی کبد
  • درمان سنگ و عفونت کلیه
  • بهبود خلق و خو و احساسات
  • سلامت بینایی و پیشگیری از آب مروارید
  • کاهش فشار خون
  • پیشگیری و درمان سرطان روده بزرگ و سرطان پستان
  • درمان کن خونی
  • درمان بیماری های قلبی و عروقی
  • درمان بوی بد دهان
  • درمان عفونت واژن
  • درمان اسهال
  • درمان عفونت گوش
  • درمان گل مژه
  • درمان روماتیسم و پیچ خوردگی پا

تاثیر آویشن بر پوست

پیشگیری و درمان اگزما.

به دلیل وجود تیمول در آویشن این گیاه خاصیت ضد باکتریایی داشته .

برای درمان آکنه و جوش صورت بسیار مفید است.

از بین برنده جوش های سر سیاه.

خاصیت ضد قارچی.

تاثیر آویشن بر مو

درمان ریزش مو.

ضخیم تر شدن موهای نازک.

به دلیل داشتن خاصیت ضد باکتریایی برای درمان شوره سر از آن استفاده می شود.

مقدار مصرف

به صورت ادویه هم استفاده می شود.
دمنوش: ۴ گرم به صورت دم کرده ۳ بار در روز

منع مصرف و عوارض جانبی

از مصرف روغن فرار آویشن به صورت خوراکی باید خودداری کرد و فقط به صورت استعمال خارجی کاربرد دارد.

مصرف زیاد آویشن در دوران بارداری احتمال سقط جنین را افزایش می دهد .

روند انعقاد خون را با تاخیر مواجه می کند به همین دلیل کسانی که می خواهند تحت عمل جراحی قرار بگیرند نباید از دو هفته قبل از عمل جراحی از آویشن استفاده کنند .

مصرف بیش از اندازه آویشن موجب ناراحتی دستگاه گوارش می شود .

 

خواص درمانی اسپند

یکی از گیاهان نام آشنا برای ایرانی‌ها، اسپند است. دانه این گیاه در خانه سوزانده می‌شود و دود غلیظ آن برای ضدعفونی هوا، دور کننده حشرات، خوشبوکننده فضا و به باور برخی حتی خنثی کردن چشم‌زخم و… مورد استفاده قرار می‌گیرد.

علاوه بر تمام این موارد، در آسیا از دانه‌های اسپند به عنوان ضدانگل، کرم‌کش و کشنده آمیب استفاده می‌کنند.

اسپند در سایر کشورها نیز طرفدار دارد؛ مردم یونان از اسپند به عنوان قاعده‌آور، کرم‌کش، مسکن و خواب‌آور استفاده می‌کنند.

در گذشته در هند برای سفلیس و در آفریقا نیز برای تب از اسپند استفاده می‌کردند، گرچه مصرف خوراکی این گیاه می‌تواند مسموم‌کننده باشد، اما بعضی از افراد محلی در این کشورها هنوز از آن برای درمان آسم، کولیک، تب، سنگ‌های صفراوی، سکسکه، زردی، مالاریا، دردهای عصبی، پارکینسون، افتادگی رحم، روماتیسم و بیماری‌های ادراری تناسلی استفاده می‌کنند.

اسپند برای افراد گرم مزاج مضر است و اگر افرادی که مزاج گرم و خشک دارند، حتی مقادیر کمی از آن را بخورند دچار مشکل خواهند شد.

اگر جوشانده اسپند را صاف‌کرده با عسل و روغن کنجد بنوشید، به شدت حالت تهوع ایجاد می‌کند.

این گیاه در افراد گرم مزاج باعث سردرد و حالت تهوع می‌شود.

عوارض جانبی

معمولاً از گیاه اسپند بیشتر به عنوان خوشبوکننده هوا استفاده می‌شود و شکل خوراکی آن کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد، چرا که مصرف ناصحیح آن باعث عوارضی چون تشنج، تهوع، سکسکه، ترشح بیش از حد بزاق و تضعیف سیستم اعصاب مرکزی می‌شود.

سمی بودن این گیاه به اندازه‌ای است که حتی حیوانات هم با مصرف آن دچار مسمومیت می‌شوند و مواردی از مرگ و میر حیوانات نیز گزارش شده است.

در قدیم برای کاهش تأثیر میزان سم گیاه اسپند آن را چند بار در آب خیس می‌کردند.


بخش تغذیه و آشپزی تبیان

منبع: جام جم آنلاین – دکتر هادی منوری، دکترای داروسازی

چای آویشن

آویشن سرشار از اسانس های روغنی است که از سالیان پیش برای درمان بیماری های مختلفی مانند آنفلوانزا، صرع و غیره استفاده شده است. در قرون وسطی، مردم عادت زیادی به مصرف آویشن داشتند و آن را بااسطوخودوس مخلوط کرده و کف کلیسا را می پوشاندند تا بوی بد از بین برود. در ادامه مروری کوتاه داریم بر خواص این گیاه دارویی فوق العاده.

خواص آویشن

اسانس های روغنی موجود در آویشن به ‌ویژه تیمول خواص درمانی دارند و ضدویروس، ضدانگل و ضدعفونی کننده هستند. 

استفاده منظم از این گیاه در پیشگیری از برخی بیماری ها مانند آنژین مؤثر است. علاوه بر این به نظر می رسد که آویشن به بهبود وضعیت سلامتی در برخی بیماری ها مانند لوپوس، ام اس و همچنین بیماری هاشیموتو (نوعی التهاب مزمن تیروئید) کمک می کند. بنابراین به نظر می رسد که نوشیدن روزانه یک فنجان چای آویشن مفید است.

آویشن همچنین منبع آهن و ویتامین K است. آهن برای حمل اکسیژن به بافت ها و ساخت گلبول های قرمز خون ضروری است و ویتامین K نقش مهمی در انعقاد خون و ساخت استخوان دارد. 

آویشن برای مقابله و پیشگیری از مشکلاتی مانند التهاب لثه، لارنژیت، آسم، عفونت ها و زخم های گلو و التهاب دهان نیز مفید است

برخی مولکول های موجود در آویشن نیز اثراتی در مقابله با برخی سرطان ها دارند. آویشن حاوی اسیدهای چرب امگا 3 و دیگر ترکیبات مفید است و مصرف منظم آن برای عملکرد خوب مغز، کلیه ها و قلب مفید است. 

اسانس های گیاهی آویشن خواص خلط آوری دارند و به همین دلیل به تمیزی و باز کردن برونش ها کمک می کنند. 

در نهایت اینکه آویشن برای مقابله و پیشگیری از مشکلاتی مانند التهاب لثه، لارنژیت، آسم، عفونت ها و زخم های گلو و التهاب دهان نیز مفید است.

البته این مورد را هم در نظر داشته باید کسانی که فشار خون بالا دارند و دچار پرکاری و یا کم کاری تیروئید هستند و همچنین زنان باردار باید در مصرف آویشن احتیاط کنند.

روش تهیه و استفاده از چای آویشن

به یک مشت آویشن، آب و قوری برای دم کردن نیاز دارید. به این ترتیب که برای هر لیوان آب، 2 قاشق چای‌خوری گیاه آویشن خشک بریزید. اگر گیاه تازه در اختیار دارید از میزان بیشتری استفاده کنید. کمی بعد از جوش آمدن آب، آن را روی آویشن بریزید. در قوری را ببندید و اجازه دهید به مدت 5 دقیقه دم بکشد. چایتان را صاف کرده و میل کنید. بهتر است این کار را صبح انجام دهید.

خواص فوق‌العاده آویشن

مزاج آویشن از دیدگاه طب ایرانی آویشن گرم و خشک است و در درجه دوم تا سوم و لذا نسبتاً قوی است و مصلح آن چند قطره سرکه است که باعث می‌شود مصرف آن عارضه‌ای نداشته باشد. 

گیاه‌شناسی

آویشن که در منابع طب ایرانی با نام‌های صعتر (سعتر)، آویشم، اوشن، کهلیک اوتی و آبشن هم از آن یاد می‌شود گیاهی از تیره نعناعیان یا لبیاسه است که در ایران ۱۸ گونه آن به ثبت رسیده است و سه نوع آویشن شیرازی، کوهی و کاکوتی معروف‌تر هستند.
گیاهان این تیره، همه علفی و به حالت خودرو در مزارع و کوه‌ها و صحرا می‌رویند. بعضی از انواع آویشن برگ‌های نسبتاً درازی دارند و بعضی‌ها هم برگ‌های گردی دارد که خواصشان تفاوت‌هایی دارند، ولی در صورت کلی شباهت دارند و به عنوان سبزی برای افزودن به ماست و دوغ استفاده می‌شود.
یکی از علائم شناسایی آن‌ها کرک‌هایی است که بر روی برگ‌های آن‌ها دیده می‌شود و بر روی این کرک‌ها کیسه کوچکی است که پرده نازکی آن را پوشانده و در آن کیسه اسانس‌های معطر قرار گرفته است.

آویشن و سلامت دستگاه گوارش

* آویشن به هضم غذاهای سنگین کمک می‌کند.
* آویشن میکروب روده‌ها را نابود کرده و در درمان ورم روده‌ها بسیار مؤثر است. همچنین گردش خون را تحریک و جریان آن را منظم می‌کند.
* آویشن به علت وجود تیمول موجود در خود یک ضدعفونی‌کننده و ضد انگل قوی است و انواع کرم‌های روده از قبیل تریکوسفال آنکیلوستوم و اکسیور (کرمک) را می‌کشد و علاوه بر کشتن کرم‌ها، تخم کرم را نیز از بین می‌برد.
* بوییدن یا خوردن دم‌کرده آن در کاهش رطوبت‌های زائد که گاهی در کبد یا ریه یا مغز جمع می‌شود، مؤثر است.
* آویشن اشتها را تحریک می‌کند به همین علت در غذاها به عنوان چاشنی استفاده می‌شود.
* آویشن ضد نفخ است و مخصوصاً اگر در غذاهای رطوبتی و آبکی استفاده شود، نفخ را کم می‌کند.
* همچنین نتایج مطالعات جدید از اثربخشی این گیاه بر بیماران مبتلا به سندروم روده تحریک پذیر بیانگر این مطلب است که آویشن در بهبود علائم شایعی نظیر درد شکم، نفخ، اسهال و یبوست مؤثر است.
* آویشن به دلیل حرارت و خاصیت از بین برندگی و زدایندگی که دارد رطوبت و بلغم‌های مانده در سیستم گوارش را حل می‌کند و از بین می‌برد و جلا می‌دهد، وقتی که رطوبت‌ها و مواد زائد بینابین پرزهای گوارش از بین رفت، عملکرد پرزها تقویت می‌شود.

آویشن و سلامت دستگاه تنفسی

* آویشن در درمان بیماری‌های ریوی، برونشیت، آسم، آنفلوانزا، سیاه سرفه،گلودرد، نشانه‌های سرماخوردگی و احتقان بینی مفید دانسته شده و خلط آور خوبی است.

آویشن به صورت دم کرده و حتی بوییدنش می‌تواند برای سیستم مغزی مفید باشد و اصطلاحاً اعضای مهم بدن را از رطوبت‌ها و مواد زائد تنقیه (تخلیه و پاکسازی) می‌کند* از این گیاه می‌توانیم برای بخور استفاده کنیم که این استفاده بسیار شایع بوده و مخصوصاً برای کسانی که دچار سینوزیت مکرر و چرکی می‌شوند توصیه می‌شود. در سینوزیت، مجرای تخلیه کننده ترشحات سینوس، تنگ یا بسته شده، ترشحات در داخل سینوس جمع و چرکی می‌شود. آویشن باز کننده است و بخور دادنش موجب می‌شود این مجاری باز شده و از طرف دیگر ترشحات غلیظ آن‌ها رقیق و دفع شود. در واقع فرآیند ایجاد سینوزیت از بین می‌رود و یک درمان پایه‌ای و مفید است و نه صرفاً علامتی.
* آویشن خشک‌کننده رطوبت‌های زائد است، این رطوبت‌ها ممکن است در مجاری هوایی جمع شده باشد و منجر به تحریک، سرفه و خلط شود که یکی از مشکلات شایع بعد از سرماخوردگی است که تا مدت‌ها باقی می‌ماند.

آویشن و سلامت دستگاه عصبی

* آویشن، هوش و قوه ادراک را زیاد می‌کند.
* مقوی اعصاب است و یک داروی ضدتشنج بوده و خاصیت آنتی اسپاسمودیک دارد.
* آویشن به صورت دم کرده و حتی بوییدنش می‌تواند برای سیستم مغزی مفید باشد و اصطلاحاً اعضای مهم بدن را از رطوبت‌ها و مواد زائد تنقیه (تخلیه و پاکسازی) می‌کند.

دیگر خواص آویشن

* آویشن اعمال اعضای باروری را در بدن تحریک و تقویت می‌کند.
* جویدن برگ آویشن نیز برای تقویت چشم نافع است.
* آویشن ضدباکتری و داروی ضدعفونی‌کننده قوی به شمار می‌رود لذا برای درمان بیماری‌های میکروبی و عفونت‌های داخل بدن جوشانده یا دم کرده آن تجویز می‌شود.
* آویشن منبع خوبی از آهن است و برای درمان کمخونی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
* آویشن، ترشح آب دهان، ترشح عرق و ترشح ادرار را زیاد می‌کند و از این لحاظ می‌توان آن را در بیماری‌های مربوط مورد استفاده قرار داد و از دیدگاه طب ایرانی نیز این دارو گیاهی، قاعده آور خوبی است و در بانوانی کهقاعدگی آنان بند آمده تجویز می‌شود و به همین دلیل در زنان باردار باید با احتیاط مصرف شود.

خواص ترکیب آویشن با دیگر گیاهان

آویشن با انجیر: مصرف آویشن همراه با انجیر باعث تقویت سیستم ریوی می‌شود و برای رفع سرفه مفید خواهد بود.

آویشن و انجیر

آویشن با کرفس: آویشن همراه با آب کرفس برای شکستن و از بین بردن سنگ‌های ادراری مفید است، آویشن مدر است بنابراین برای سهولت دفع ادرار توسط کسانی که در این زمینه دچار اشکال هستند، مفید است.

آویشن با پونه یا نعنا: همچنین مصرف دم کرده آویشن با پونه یا نعنا در درمان سرماخوردگی و عفونت‌های ریوی توصیه می‌شود البته لازم است هر 8 ساعت یک لیوان از این دم‌کرده مصرف شود.

آویشن با پنیر: مصرف آویشن با پنیر تازه به صورت روزانه جهت چاق شدن افرادی که لاغر هستند مفید است.

مصرف موضعی آویشن

* شستن سر با جوشانده غلیظ آویشن موجب جلوگیری از ریزش موی سر و تقویت پیازهای آن می‌شود و اگر این کار استمرار یابد سبب رویش مو نیز می‌شود برای این کار بهتر است 10 گرم آویشن را در صد گرم آب جوشانده، صاف کرد و به کار برد.
* مصرف آویشن به‌صورت موضعی برای تسکین موقت دندان درد توصیه می‌شود

بهترین طریقه تهیه دم نوش آویشن

یک قاشق مرباخوری آویشن دریک فنجان آب جوش، دم نموده، صاف کرده و در صورت تمایل آن را شیرین نموده (با عسل) و روزی سه فنجان بخوریم.

آویشن در احادیث و روایات

آویشن در درمان بیماری‌های ریوی، برونشیت، آسم، سیاه سرفه، نشانه‌های سرماخوردگی و احتقان بینی مفید دانسته شده و خلط آور خوبی است* از امام کاظم (ع) نقل است که داروی امیر مؤمنان علیه‌السلام، آویشن بود. ایشان می‌فرمودند: آویشن برای معده پرزی همانند پرز پارچه‌های مخمل می‌شود.
* امام صادق (ع) فرمودند که چهار چیز چشم را جلا می‌دهند، سودمندند و زیانی ندارند. وقتی از امام در مورد آن چهار چیز پرسیدند، فرمود: آویشن و نمک، وقتی با هم باشند، و نانخواه و گردو، وقتی با هم باشند.
* در مورد آویشن و نمک می‌فرمایند: بادها را از دل بیرون می‌راند، انسدادها را می‌گشاید، بلغم را می‌برد و می‌سوزاند، بوی دهان را خوش، معده را نرمی داده و مایعات جنسی را افزایش می‌دهد و برای عملکرد جنسی (نعوظ) مفید است.
* در کتاب دیگری در خواص آویشن از احادیث آمده است که معده را پالایش می‌کند و در جایی دیگر آمده است که پرز معده را می‌رویاند.
در توضیح بحث پرزها می‌توانیم این‌گونه توجیه کنیم که آویشن به دلیل حرارت و از بین برندگی و زدایندگی که دارد، رطوبت‌ها و بلغم‌های مانده در سیستم گوارش را حل کرده و از بین می‌برد و جلا می‌دهد.
وقتی رطوبت‌های زائد و مواد زائد بینابین پرزها و چین و چروک گوارش از بین رفت، پرزها خود را بیشتر نشان می‌دهند و این عملکرد پرزها را تقویت می‌کند.


منابع:
تسنیم
فارس – محمدجواد اسلامی‌پور، متخصص طب سنتی
ایرنا – دکتر محمد عسکر فراشاه، متخصص طب ایرانی
زندگی آنلاین – دکتر سید مهدی میرغضنفری، متخصص طب سنتی

آویشن: معجزه‌ی طبیعت

آویشن یک گیاه معجزه‌گر است و جا دارد که در هر آشپزخانه‌ای وجود داشته باشد.

باید بدانید که این گیاه می‌تواند درمانی طبیعی و بی خطر برای نفخ معده، بوی بد دهان، گلودرد، آب ریزش بینی، سرفه، تعریق و غیره باشد. در این مطلب سعی داریم گوشه‌ای از خواص درمانی این گیاه معجزه گر را نشان داده و روش استفاده‌ی آن را بیان کنیم. با ما همراه باشید.

آویشن برای مقابله با نفخ معده

آویشن حاوی ترکیبات تلخ مزه‌ای است که می‌تواند به هضم غذا کمک کند. اگر دچار نفخ، سنگینی، گرفتگی عضلات معده و در حالت کلی هر نوع مشکل مربوط به دستگاه گوارش هستید بعد از غذا از آویشن استفاده کنید.

روش مصرف

یک نوک انگشت برگ خشک آویشن را در یک فنجان بریزید و با آب‌جوش پُر کنید. در فنجان را بپوشانید و اجازه دهید که به مدت 5 تا 10 دقیقه دم بکشد. محلول را صاف کنید. بعد از دو وعده‌ی اصلی، یک فنجان از این جوشانده میل کنید. این دوره‌ی درمانی را بیش از 3 هفته ادامه ندهید.

آویشن جلوی تعریق زیاد پاها را می‌گیرد

آویشن یک دئودورانت یا بو گیر طبیعی و فوق‌العاده موثر محسوب می‌شود.

روش استفاده

50 گرم آویشن خشک را در دو لیتر آب ریخته و بجوشانید. سپس در ظرف را بگذارید و شعله را خاموش کنید. اجازه دهید محلول به مدت 15 تا 20 دقیقه دم بکشد. سپس آن را صاف کنید و داخل تشت یا وان حمام بریزید. به مدت 10 دقیقه پاهایتان را در این محلول قرار دهید.آویشن خاصیت تقویت‌کنندگی دارد. برای همین توصیه می‌کنیم اگر دچار خستگی، ضعف، کاهش قوای بدن، کم خونی و افسردگی شده‌اید به سراغ آویشن بروید

 هر هفته 1 تا 3 بار این کار را انجام دهید. توجه داشته باشید که آویشن خاصیت ضدعفونی کنندگی نیز دارد و برای همین می‌تواند از بروز قارچ‌های احتمالی روی پا نیز پیشگیری کند.

آویشن برای درمان آفت و بوی بد دهان

آویشن یک گیاه ضدعفونی کننده و التیام بخش است. برای همین می‌توان از آن برای درمان آفت‌ها و التهاب لثه و همچنین برای پایان دادن به کابوس بوی بد دهان استفاده کرد.

روش استفاده

برای غرغره کردن یک لیوان آب را بجوشانید و سپس یک قاشق چای‌خوری آویشن را در آن ریخته و به مدت 1 تا 2 دقیقه بجوشانید. محلول را صاف کنید و روزانه چند بار غرغره کنید.

آویشن برای مقابله با برونشیت، آنژین، سینوزیت و گریپ

آویشن برای مقابله با عفونت‌های مجاری تنفسی فوق‌العاده است. این گیاه شگفت انگیز باعث تعریق بیشتر می‌شود و همین امر تب را کاهش می‌دهد. آویشن با سرماخوردگی مقابله کرده و ضد اسپاسم است برای همین سرفه را از بین می‌برد.

نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد که مصرف شربت آویشن باعث کاهش دوره و شدت علائم برونشیت شده و ضدسرفه است.

روش مصرف

برای مقابله با سرفه یک مشت آویشن تازه یا خشک را در یک لیتر آب ریخته و به مدت 20 تا 25 دقیقه بجوشانید. محلول را صاف کرده و با عسل شیرین کنید. هر دو ساعت یک بار یک فنجان از این جوشانده میل کنید. توجه داشته باشید که این دوره‌ی درمانی را نباید بیش از 3 هفته دنبال کنید.

بخور آویشن برای تمیز کردن مجاری تنفسی

یک قطره افشره‌ی خوراکی آویشن را در یک پیاله آب گرم (نه جوش) بچکانید. حوله‌ای روی سرتان انداخته و بخور بگیرید. می‌توانید از برگ‌های خشک آویشن نیز بخور درست کنید. برای این کار یک قاشق غذاخوری آویشن خشک را در یک لیوان آب سرد به مدت یک ساعت بخیسانید و سپس با شعله‌ی کم آن را داغ کنید. بعد بخور بگیرید. توجه داشته باشید اگر علائم سرماخوردگی، برونشیت و غیره برطرف نشد حتماً به پزشک مراجعه کنید.

آویشن جلوی ضعف را می‌گیرد

آویشن خاصیت تقویت‌کنندگی دارد. برای همین توصیه می‌کنیم اگر دچارخستگی، ضعف، کاهش قوای بدن، کم خونی و افسردگی شده‌اید به سراغ آویشن بروید.

روش استفاده

در 150 میلی لیتر آب جوش یک قاشق چای‌خوری کوچک آویشن بریزید. در ظرف را بگذارید و اجازه دهید به مدت 10 تا 15 دقیقه دم بکشد. محلول را صاف کرده و روزانه دو فنجان از این جوشانده میل کنید.

از این گذشته می‌توانید در حمام نیز از خواص این گیاه استفاده کنید. برای این کار 60 گرم آویشن را در یک لیتر آب بریزید و بگذارید بجوشد. در ظرف را بگذارید و زیر شعله را کم کنید و بگذارید به مدت 15 تا 20 دقیقه دم بکشد. محلول را صاف کرده و در آب وان بریزید. 15 دقیقه در وان آب دراز بکشید تا خستگی‌تان از بین برود.

توجه داشته باشید که حمام آویشن برای تسکین دردهای روماتیسم هم مفید است.آویشن برای مقابله با عفونت‌های مجاری تنفسی فوق‌العاده است. این گیاه شگفت انگیز باعث تعریق بیشتر می‌شود و همین امر تب را کاهش می‌دهد

آویشن برای تسکین گلودرد

آویشن برای کاهش التهاب گلوی ناشی از لارنژیت یک درمان موثر محسوب می‌شود.

روش مصرف

غرغره کردن با محلول آویشن التهاب گلو را کاهش می‌دهد. برای این کار 5 گرم برگ خشک آویشن را در 100 سی‌سی آب جوش ریخته و به مدت 10 دقیقه بجوشانید. دهانتان را با این محلول شستشو دهید. این دوره را بیش از 3 هفته دنبال نکنید. در صورت برطرف نشدن علائم بیماری به پزشک مراجعه کنید.

آویشن: موارد منع مصرف

توجه داشته باشید که در مورد گیاهان و داروهای گیاهی نیز همیشه مورد منع مصرف وجود دارد. مصرف آویشن برای افراد آلرژیک مورد منع مصرف دارد. از این گذشته زنان باردار، شیرده و کودکان نیز نباید از افشره‌ی خوراکی آویشن استفاده کنند.

تبیان